•Ey Huriyye..
Saçlarında barutun sessizliği var..
Nefesin mi, ruhun mu bilemezsin kursağında,
Geceyi gündüzüne katar insan,
Başı doğum, sonu ölüm olan,
Fakat her şeyi yaşam üzerine kurulan bu hayat için.
İ C'Â Z
Kalemin ucunda kelimeler,
Ediliyorken infâz;
Hislerim, seni hissetmek için çok az..
Hançer sırta saplanır,
Ninniler kulağa fısıldanır.
Kalp kalpte yanıltılır,
İnancı yıkılan, ihânete yönlenir.
Sevgili şiir, ölüyor içimdeki şair.
Bir şeyleri içime atmayı öğrendim geçen yıllarda.
O demlerden bu yana, meyilli değilim yazmaya.
Hiçbir anne bu kadar gurur duymaz evladıyla.
İlk yalanı ben atayım;
Öyle hiç gücenmedim.
Acıdan geçmedim, bir kez olsun Allah’a şükretmedim.
Ortadan yarılandı kaşım,
Karanlık mı sana benzeyen?
Sen mi karanlığa bürünen?
Bir geceyi en güzel hayaller süsler..
Odama çok güzel yakışıyorsun.
İstanbul Adına
Severim sevmesini,
Bu şehre ektim kırgınlıklarımı, kayıplarımı..
Bir bavula toplayıp acılarımı,
Terk etmesini bilmedim şehrimi..
Canınızı yakan bir gerçeğiniz veya vicdan azabınız varsa onu kendinize itiraf etmeyin.
İnsan en iyi kendisi kendisine zulüm edebiliyor.
Uyku hapları, ağrı kesiciler, gezip tozmalar;
hepsi bir yere kadar götürüyor insanı.
Sonra için…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!