Zehra Yaden Şiirleri - Şair Zehra Yaden

Polenler değil miydi, kokuna özenen?
Güllerdi sana benzeyen.
Sen karışınca; zaman akıp giderdi nehirlerden.
Ve ay'dı, yüzünden bir parça alan.

İşte ben acılarımı böyle küçültüyorum,
tek seferlik okunacak şiirlerle.
Dağınık cümleler kurarken kir karışmış suları anımsatıyor,
yorgunluğumu yatak köşelerine fırlatıyorum.

Sen, her şeyden habersiz olan,
Belki de şimdi gözlerimde dolan;
Duygularımdan taşan..

Etkisini yitirdi tüm zamanlar.
Ondan,
Gözlerim;
Ne kanar,

•Ey Huriyye..
Saçlarında barutun sessizliği var..

Nefesin mi, ruhun mu bilemezsin kursağında,

Geceyi gündüzüne katar insan,
Başı doğum, sonu ölüm olan,
Fakat her şeyi yaşam üzerine kurulan bu hayat için.

İ C'Â Z

Kalemin ucunda kelimeler,
Ediliyorken infâz;
Hislerim, seni hissetmek için çok az..

Hançer sırta saplanır,
Ninniler kulağa fısıldanır.
Kalp kalpte  yanıltılır,
İnancı yıkılan, ihânete yönlenir.

Sevgili şiir, ölüyor içimdeki şair.
Bir şeyleri içime atmayı öğrendim geçen yıllarda.
O demlerden bu yana, meyilli değilim yazmaya.
Hiçbir anne bu kadar gurur duymaz evladıyla.

İlk yalanı ben atayım;
Öyle hiç gücenmedim.
Acıdan geçmedim, bir kez olsun Allah’a şükretmedim.
Ortadan yarılandı kaşım,