Zannın Kadar Şiiri - Mustafa Alp

izin verdiğim kadar bilirsin beni,
gerisi zannının gölgesidir.
bir bakışımı görüp hüküm verenler,
kendi hayaline aşık olanlardır.

bir sözümü duydun, kitap yazdın,
bir susuşumu gördün, karar verdin.
oysa ben, anlattıklarımdan değil,
sakladıklarımdan ibaretim.

kimi yaralı dedi, kimi mağrur,
kimi karanlık buldu, kimi nur.
kimse anlamadı şu hakikati,
insan, bir yüzden ibaret değildir.

bende kendini görenler çıktı,
bana kendi rengini giydirenler.
sonra da karşıma geçip dediler ki.
biz seni çok iyi biliriz.

ben bile her gün başka bir benle,
karşılaşırken aynalarda.
sen hangi cesaretle çözdün beni,
hangi kapımdan girdin ruhuma?

sen beni değil,
bende görmek istediğini sevdin.
bir hayal kurdun içimde,
sonra o hayali ben sandın.

şimdi çıkıp da tanıyorum deme,
bu söz en çok kendini aldatır.
çünkü insan başkasına değil,
en çok kendine yabancıdır.

bir ömür kendini arayan kulun,
başkasını bildiğini sanması ne tuhaf.
izin verdiğim kadar değil agop,
anlayabildiğin kadar bilirsin beni.

✍️