Zamansız bir emanet Şiiri - Sevim Ela

Bir rüzgar eserde savunur yaprağı
Unutur dallar sığındığı o yeşil bağı.
Ama vefadir tutan o kutsal toprağı,
Geçsede yıllar silinmez gönlün aki.

Ne bir borçtur vefa ne süslü bir kelam
Sessiz bir yemindir dokunur kalbine,
Zamanın eli değerken her bir siteme,
Bir dost selamiyla, direnmektir kadere.

Gözden uzak olan gönülden ırak derler
Oysa vefalı yürekler hep aynı göğü bekler,
Bir fincan kahvede bir eski resimde,
Emaneti taşır eskidikçe tazelenir sevgiler.

Gitmektir bazen Vefa,kırıp dökmeden
Kalmaktır bazen,Kimseler fark etmeden.
Gölgeye çekilip güneşin altındayken,
Ben buradayım demektir, sesini yükseltmeden.
Sevim ela