Zamanın İçindeki Boşluk Şiiri - Seyrani Göl

Zaman, içimde yürüyen bir yabancı gibi,
ayakkabısını çıkarmadan geçiyor odalardan.
Ben her şeyi yerli yerinde sanırken
o, eşyaların içini boşaltıyor sessizce.

Bir masa var;
üzerinde hiç yaşanmamış bir akşam duruyor.
Ne kimse oturmuş oraya,
ne de kalkmış.

Varlık dediğim şey,
adı konulmamış bir bekleyişe benziyor artık.
Sanki her şey,
olmamış bir şeyin gölgesinden ibaret.

Bir kapı kapanıyor içimde,
ama sesini duyan yok.
Çünkü ses bile,
artık bir anlam değil yalnızca titreşim.

Ben, kendime yaklaşmaya çalıştıkça
bir adım geri çekilen bir harita gibiyim.
Nereye baksam,
başka bir yokluk başlıyor.

Düşünmek,
bazen bir odada ışığı yakmak değil,
karanlığın şeklini öğrenmek oluyor.

Ve anlıyorum:
İnsan dediğin şey,
kendi içindeki boşluğun farkına varan ilk kırılmadır.

Zaman geçmiyor aslında;
biz, onun içinden kayboluyoruz.
Her gün biraz daha az “ben”,
biraz daha çok “geçmiş” oluyoruz.

Sonra hiçbir şey kalmıyor:
ne hatıra, ne gelecek, ne de şimdi.
Sadece,
var olmanın bile yorulduğu bir açıklık kalıyor.
S.GÖL