Zalim Hurafe Şiiri - Kasım Kobakçı

Issız çölün ucuna varıp durduğumda,
Çınlardı nağmeler uzak derelerinden.
Rüzgarlar eserken alem yorulduğunda,
Ürperdim dehşetle koptum yörelerinden.
*
Sığındım ruhuna ürkek bakışlarımla,
Uzandım kalbine dertli gözyaşlarımla,
Avundum göğsünde bitmez telaşlarımla,
Varınca mülkünün yüce sütunlarına.
*
Sürülsün avuçların yorgun siluete,
Vurdukça donuyoruz gizli alamette,
Ferahlık dökülüyor sonsuz kefarete,
Kararın ışık saçar yüce diyarlardan.
*
Eridi asırların paslı ziyanları,
Silindi akılların mutlak yalanları,
Yeşerdi toprakların solmuş ormanları,
Emrinle uyanıyor sönmüş yıldızlarım.
*
Dağılsın gölgelerin zalim hurafesi,
Duyulsun aşıkların gürbüz iradesi,
Yıkılsın dertlilerin suskun mesafesi,
Sözlerin çeviriyor geceyi gündüze!