Uyandık gölgelerin en ücra köşesinde,
Şahlandık süreyya ikliminde akın akın.
Bu sağanak yaşadıkça zamanın sesinde,
Yaşayamaz hiçbir yaşayan böyle bir akın.
Geride bir ben kaldım.
Geldi ve geçti günler.
Geride rüzgar kesiği paçası,
olabildiğince kirli ve yırtık,
ve yanaklarından süzülen teriyle,
güneşle barışık...
Bir gece,
Gecenin ruhunda inilti,
Bu işkence...
Yakına, çok yakınıma,
Vurduğun daha kaç zemheri sancıma.
Gecenin vaktine ekilmiş bir eda,
Ben yalnızlığının gölgesinde,
bitmez bir vuslat nöbetindeyim.
Göz kapaklarım,
kuşandı artık kaç cepheyi,
baştan başa git gel,
Devriye sürerken geceyi.
Gelme sevgilim, incinirsin
Yüreğime kadar geceye
Vicdanıma kadar karanlığa çekilmişim
Hisli, dolunay yüklü penceremden
Umudu bir günde,
Bir ömür beklemişim
Seni yaşamak istikametinde,
Sensiz kaldım, sessiz kaldım.
Bırak akıp gitsin günler,
Bırak sırılsıklam ıslansın sümbüller,
Böylesine bir sıla yolunda,
Sonsuzluğa uzanırken ellerim,
Ah güzelim,
Şu havaların hisli ruhunda,
yağmurların ılık teni,
eski bir masal nidâsında,
nasıl da vuruyor yüzüne.
Bir sen kalmışsın benden başka,
Hâlâ gözlerin,
kardelenler gibi açıyor sevgilim.
Hâlâ zaman sana hasret.
Hâlâ kuşlar gökyüzünde.
Kanatlarında gurbet.
Hani yakuttan çiçekler, gümüş gözlü nehir,
Denizler maviliğe akıp can mı bulacaktı?
Hani toprakla olacaktı ahir,
Fani olan faniye mi kalacaktı?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!