Gelmeyeceksin Bilirim Şiiri - Emrah Erçin

Yüreğin yansın, ahım gözlerinden boşalsın,
Nereye kaçarsan kaç, gölgem peşinde dolansın.
Sen bu yalan dünyanın, yalan sevdasıymışsın;
Benim içim yandı ya, senin de için kanasın!
Diyar diyar gez de, derman bulamayasın.

Her hatıramda yaran taze kalsın, kanasın,
İhanetini, nankörlüğünü sen de bir gün yaşayasın.
İş işten geçince feryat edip saçını yolarsın;
Dertli ellerimle yaktığım şu sigaram gibi,
Sen de yavaş yavaş yanıp, kül olasın!

Gittiğin her kapı yüzüne bir bir kapansın,
Pişmanlık yükünle peşime düşen yolcu olasın.
O kervan çoktan geçti bu diyardan, göremezsin;
Şimdi sokak sokak gezip, benden medet umarsın.
Yıkıp kül ettiğin bu yardan, aman mı dilenirsin?

Gelme! İstemem artık, şifa olsan sürmem seni yarama,
Ben çoktan havale ettim seni ulu Mevla'ma.
Seni seveceğime iki kurşun sıksaydım keşke;
Biri şu garip kalbime, biri cahil kafama!

Benim yüreğimi yaktın, senin de ciğerin yansın,
Gözlerinden yaş değil, damla damla kan damlasın.
İstesem kasırga olur, dalını ağacını sökerim bilirsin;
Ama sen, senin için kımıldamaya bile değmezsin!

Neden sustun? Hadi, yine boyun eğersin...
Giderken söylediğin o havalı sözlerin nerede?
"İyi yaptım, aldattım" desene yine yüzüme!
Sonra pişman olup, "Dönsem gelir misin?" diye sorsana...
Ben söyleyeyim: Gelmem! Gelmem bir daha!

Dedim ya; merhem olsan sürmem artık kanayan yarama,
Seni içimden söküp atsın diye çok yalvardım Mevla'ma.
Bir daha kanmam senin o yalan, o sahte sevdana;
Ben çok ağladım, şimdi biraz da otur sen ağla!

Emrah Erçin