Babam Şiiri - Emrah Erçin

Sol Yanı Yaralı Dev: Babam

Sofradan hep "doydum" diyerek kalkardı babam,
Aslında en çok o açtı, kimse bilmezdi.
Bir çay koyar, köşesine çekilirdi usulca;
Gözleri dalar giderdi uzaklara, seslensek duymazdı.
Küçüktüm ama anlardım o derin sessizliği,
Koşup sarılırdım boynuna, nefesi huzur kokardı.
Benim babam, kimseye eyvallahı olmayan adamdı.

Bir gece hıçkırık sesine uyandım, odada bir sızı...
Sokak lambası vuruyordu seccadenin üzerine.
Babam, elleri kalbinde, omuzları titreyerek,
"Muhtaç etme bizi kimseye Allah'ım" diye ağlıyordu.
Beni görünce toparlandı, "Rüya gördüm oğlum" dedi;
Biliyordum, gördüğü rüya değil, hayatın ta kendisiydi.

O hiç yeni ayakkabı giymezdi, kenarları kopuktu,
Ama bize hep en güzelini, en yenisini alırdı.
Gözüm kalmasın diye bisikletlerde,
Kışın ortasında bana baharı getirdi o AVM’de.
"Seç oğlum" dediğinde kalbim yerinden çıkacaktı,
Sarıldım o koca çınara, gözlerimden yaşlar aktı.

Onca yarasına, onca acısına rağmen,
Sırf bizim sol yanımız acımasız diye siperdi babam.
Anne sevgisi görmemiş, bir tarafı hep eksik kalmış;
Şimdi ben de onun gibi, bir yanım yarım büyüyorum.
Gözlerim dola dola, canım yana yana öğreniyorum hayatı,
Çünkü ben o adamın, o fedakar devin oğluyum.

Kaderimiz benzese de ne gam babam!
Sen benim dostum, arkadaşım, her şeyimsin.
Senin o hıçkırıklarla ettiğin dualar, benim yolumdur.
Seni çok seviyorum koca yürekli adam;
İnanıyorum, biz bu hayatı birlikte başaracağız!