Yüreğimin Yetim Tarafı Şiiri - Can Elıf

Yok say beni...
Ama önce
Bir ömür taşı yüreğimdeki yükü,
Sonra dönüp yok say.
Ben öyle kolay silinmedim hayattan,
Her izim bir yaranın içinden geçti.
Her gülüşüm biraz eksikti,
Her sessizliğim bir çığlık gizledi.
Yüreğin varsa söyle,
Sevmedim de.
Bir cümleyle bitir beni.
Ama sustun...
Beni ne kendine bıraktın
Ne de benden vazgeçtin.
Bir gölge gibi yaşattın yokluğunu,
Bir ömür beklettin.
Ben ise
Yalın ayak yürüdüm acıların üstünde.
Düştüm,
Kalktım,
Kırıldım,
Yine de sevmekten vazgeçmedim.
Hayat benden çok şey aldı.
En çok da babamı...
O gün anladım;
Bazı gidişlerin dönüşü yokmuş,
Bazı boşluklar hiçbir şeyle dolmazmış.
Sonra sen gittin...
Bir acının üzerine
Bir acı daha eklendi.
Şimdi soruyorum:
Kaç kalp dayanır buna?
Kaç insan dağılmadan kalabilir?
Ben dağıldım.
Ama bak,
Hâlâ ayaktayım.
Yaralarımla,
Eksiklerimle,
Kırık dökük umutlarımla...
Çünkü öğrendim;
İnsan bazen en karanlık geceden
Kendi ışığını çıkarır.
Ve gün gelir,
Kendisini yok sayanlara rağmen
Yeniden doğar küllerinden.
O gün geldiğinde,
Ne sitem kalacak içimde,
Ne de kırgınlık.
Sadece bir sessizlik...
Ve o sessizlikte
Kaybettiğim herkese rağmen
Kendimi yeniden bulmuş olacağım.