Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

El değme sakın tabip yarama
Bu yaranın sebebi yar ama
Onu nasıl üzerim ki nasıl kıyarım ben karama
Şu başıma yağan belli kar ama
Niye üşümüyor yanıyorum ki...

Sanırım bir avuç insanız;
Savaşırız kalemle...
İşimiz iş bu gidişle,elalemle.

Herkes kral,
Herkes şah herkes padişah;

Geçmiş suyun başına, suluyor hep,
Kendi tarla tapanını...

Allah gözünü doyursun!
Şu buğdayların aşkına; emmi aç suyun ağzını.
Çoluk çocuğun rızkı,

Güz sarı harman sarı, süt dolu sarı başaklar.
Mevsim hasat mevsimi yanda ki komşuda bağ bozumu,
Anlatamıyorum çizmek lazım...

Kimi gonca kimi har, güller dökülmüş çalının dibine,
Mevsim sonbahar;

Daha çok baharlar yaşayacağız sandım da,
Ömrüme aniden kışı getirdin.

Henüz ölmemişken öldürdün!
Tez elden musalla taşı getirdin...

Öyle bir şarkı ki içinde
bir hınzırlık var
belli değil bu melodi
mutluluk mu hüzün mü
fişekle atılmış sanki kalbim yar

Dünya neydi sen bir şey anladın mı
Dünya bir çeşmeydi
Susadık çeşme başında suya

Susadık gerçeğe gerçek aşka

Taşikardi

düpedüz sevmekti bu

can neydi o telaşın
neydi o heyecan

Haniii mevsimi gelince Elma Şeftali çiçek açar ya
Şenlenir dünya
Hani sen benim gönül toprağımda
Solmayan mevsimsiz bir çiçekken

İster ölün ister dirilin yerle bir eden dile inat
Yazacak sonu kafiyeli şiirlerini Şehrezat
Diyor ki o zat hırsından kendini ye ya da takla at
Herkes bilir aslında inat ta bir murat