Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Söylenip dururum kendi kendime,
içerlerim,
nadan derim.

nobran, kadir kıymet bilmez;
nankör der içerlerim...

Bu karda kışta kıyamette
Bir yanım cehennemde
Bir yanım cennette
Neleri örtmüyorki bu kopan fırtına
Dinmeyen yağış,bu kar.
Bir süre ayaklar altında

Siz adama kanmayın
Hep yontar keserle kendi yönüne
Kendi yutar salkımı
Ele verir talkını
Hep kandırır halkını
Biraz müsade beyim

Bu şehrin şeytanı bol melekleri az
Durup düşünmek lazım biraz.
Bu ağacın boyu kısa meyve vermiş
Doldurmuş sepeti tıka basa
Dalları basmış kiraz.

Hep bir yanım eksik yoksun diye
Karanlık odamın ışığını yaktığımda
Birden atıyorsun kendini yatağa
Yorgunsun
Yine de geri kalmıyorsun şakalaşmaktan
Skandal skandal diyorsun

Ne yüzünde ary kalmış
Ne beyninde aklı kalmış
Bulur azan belasını
Kime kalmış kime kalmış
Bu saltanat kime kalmış

Dağları delen kimdi Ferhat mı
Dünyayı kaidesinden kim oynattı
Ben de demirbaşı değilim
Bu sahte hayatta iğreti duruyorum
Zaten köklerimiz çoktan koptu,
O cömert tabiattan

İnancımın hesabını bir tek Allaha veririm,
Bize de din öğrettiler, yalan söyleme dediler...
Yeme kul hakkını sakın, aşağılama insanı.
Gıybet yapıp ta huzura, çıkmayın sakın dediler.

Kaybedersem sevgisini, bütün korkum ondan benim...

Gece gece göğün bütün kepenkleri çekildiğinde
ve garip mırılıtılarla
dolaşırken yarasalar
uygulanırdı en en ağır yasalar
e şimdi yeri geldi de
e diyeceğim de

Ağalar beyler dere beyleri;
Krallar prensler şehir beyleri.

Vicdansızlar acımasızlar katı kalpliler,
Mafyalar hırsızlar yoldan çıkmışlar.