Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Önce baştan aşağı maviye,
Boyadım tuali.
Sonra da seni çizdim
Kucağında bebeğin
Mutlu mutlu gülümsüyorsun...

Ben şiirle azarlar şiirlerle döverim
Öperim yanağından şiirlerle överim
Garip bir faniyim ben
Bana niye kızarlar
Faniyim faniyim
Ara da bul hadi şimdi

Yakama taktığım rozet
ve cebimde eskimiş sararmış zamanların birinde
gazete sayfasından
fi tarihinde kestiğim küpür
okunmuyan yazıları arasından sekiz harfli bir kelime
miyoplu gözlerimle seçebildiğim o parlak yıldız

Yalnız bırakma onları
akşamın darında kuşlar ne yapar
bu sabah olgun meyveleriyle hüzün salkım salkım
sarkarken ağaç dallarından
yükselip ayaklarımın üzerinde
koparırken parmaklarım

Elveda demek için öok erken daha
Bırakmam peşini bırakmam
İnan ki bırakmampeşini
Sen beni çok iyi tanımadın ki
Bırakmam seni vallaha
Eline alıpta pabuçlarını bir akşam

Hayatımı kalbura koyup eledim,
Birkaçı kalbur üstüydü,
Çoğu elendi gitti...
Bir kısmı başımı ağrıttı.
Bir çoğu dişimi kırdı,gökten,
Her yıldız kaydığında,

Yüreğime bir taş attı birisi
taş ki ne taş
taşların en irisi

göle atılan taş gibi
halka halka genişliyor gittikçe

Yakında kanatlanıp uçacağım
Uçacağım bilyor musun
Bütün martılar
Kırlangıçlar
Gökte uçan tüm kuş sürüleri
Ve dahi

Tanış olmadan olunmaz yaren, derman bulunmaz,
Lokman hekimsiz.
Kimliksiz,
Beka/ya yakın
toplumdan uzak sokak çıkmazda...

Sonunda tanıştılar kara idi bıyıkları
Boyu kısa

Karanlıktı sergilediği ama adamdı
Şairliğinden önce