Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Bir küçük kız gülüşünü unutmuştu
papatya tarlasında
kâğıda çizdiği çöpten bebeği
ölen minik kedisini yanyana gömdü
eliyle toprağı tümsekleyerek mırıl mırıl sessiz
bir dua eşliğinde

Birazdan kalkacak bu gemi
onu da alıp götüreceğim
ama bir türlü evet

evet demiyor anne

Olur ki yaz temmuzunda, giyer de gezersin;
kalın br pardesü
en fazla deli derler...
ardından güle güle...

aldırma...

Kimi kuzu gibi meler
ke li mee ler
başında ne taç ne boynuz
geçse de kulağı

kimi keçi de inatçı mı inatçı

Benden içeriydi
benim doru at
fakat sakat
lakin topallayarak yine de
geçti azgın nehri
gelip geçip gitti

Evin çatısı kapısı bir kenarda
camları çerçeveleri rüzgarda tiril tiril üşümekteyken

Cemile baktı baktı

işaret parmağıyla orta parmağını birleştirip dudağında

Şu benim yarim erçel doru ata biner
süvari

bazı neşeli güleç
bazı da kapı duvar
şahsuvar

Şiir var kara gün içindir; sakla!
Günü gelince çıkar ortaya...
Şiir var sevgiliyi takar oltaya...
Kimi şiir sitem eder, kahreder,
Deli eder.
Kimi şiir hep metheder...

Yükseliyordu göğe neşeyle
tutmuş elinden bir çocuğun
o rengarenk kocaman uçurtma

gülmeyi öğreterek doyasıya
elele yükseldiler göğe

Şimdi yaz dedi ya bana
biliyorum gücenecek
beni tarif et diyor durmadan
nasıl yazarım seni
birazcık dokundurmadan