Yorulur İnsan. Şiiri - Yücel Özkü

YORULUR İNSAN
En sessiz yerinde eksilir insan.
Duyulmayan her söz içinde büyür.
Bakışları duvara çarpıp döndüğünde,
Kendi sesine yabancı kalır insan.

Zor değil hâl hatır sormak,
Bir tebessümü yüreğe emanet etmek.
Yük paylaşılınca hafifler,
Tek başına yürüyünce yorulur insan.

Güçlü görünmeye çalışırken,
İçindeki fırtınayı derine gömerken,
Herkese yetişip kendine geç kalırken,
Aynasında kendini yitirir insan.

Ne vazgeçecek kadar katılaşır yüreği,
Ne taşıyacak eski gücü kalır.
İnce bir çizgide durur ömrü boyunca;
Ya yeniden doğar ya da yorulur insan.

YÜCEL ÖZKÜ
3 Temmuz 2026/11:24