Yorulur İnsan Şiiri - Yücel Özkü

YORULUR İNSAN
Bazen hayat ağır gelir insana,
Bir şarkı dokunur, kapanmış yaraya.
En çok da beklemek çöker omzuna,
Özlemek sessizce siner canına.

Affetmek bazen zor gelir insana,
Hoş görmek, kırılan yeri sarınca.
Boş vermek kolay mı, gönül yorulunca?
Bazı yaralar içten kanar da.

Kimi söz dilinde düğüm olur,
Geceye bırakırsın, söylemeden.
Gülüşün yüzünde, sızın içinde,
İnsan susar, kendini dinler bazen.

Sonra bir sabah perde aralanır,
İçeriye ince bir ışık dolanır.
Hayat ne kadar yorsa da insanı,
Bir umut kalır, yeniden yaşatır.

YÜCEL ÖZKÜ
12 Ağustos 2026/22:45