Yoruldum Mutlu Görünmekten

Kim bilir kaç bahar geçti şu yorgun ömrümden,
Kaç dert yedi bu yürek, kaç defa devrildi ayakta.
İçim kan ağlarken dışarıya gülümsemekten,
Ulan ben yoruldum artık mutlu görünmekten...

***

Herkes beni ayakta sanır, yıkılmaz bir dağ beller,
Oysa içimdeki fırtınayı bir tek ben bilirim.
Yüzümdeki o sahte tebessümün arkasında,
Her gece sessizce eriyip biterim...

***

Ne zaman bir umuda sarılsam elimde kalıyor,
Bastığım her taş sallanıyor, gittiğim her yol kapalı.
Bunca yükün, bunca kederin altında ezilmekten,
Tükendim valla, bıktım artık güçlü durmaktan...

***

Gelen vurdu, giden vurdu şu garip sineme,
Bir gün olsun gülmedi şu kader benim yüzüme.
Yetti artık bu bitmeyen ayrılık, bu bitmeyen hüzün,
Gözümdeki yaşlar bile kurudu bitti bu yüzden...

***

Kimse dönüp bakmaz içindeki o derin yaraya,
Herkes kendi aleminde, herkes kendi sefasında.
Ben ise bir başıma bu karanlığın ortasında,
Çırpınıp duruyorum kendi kendime şu dünyada...

***

Yıllardır bir maskeyle gezdim insan arasında,
"İyiyim" demekten yoruldu şu titreyen dilim.
Çekilmiyor artık bu hayatın ağır yükü,
Kurtar beni Yüce Allah'ım bu çıkmazlardan...

***

Artık ne mecalim kaldı tek bir adım atmaya,
Ne de gücüm var bu sahte rolleri oynamaya.
Sussam içim yanıyor, konuşsam laf anlayan yok,
Kendi içimde boğuldum, tutanım yok elimden...

***

Varsın yenilmiş yazsınlar adımı bu fani dünyada,
Ben elimden geleni yaptım, direndim son anıma kadar.
Bir gün bu yorgun yürek tamamen sustuğunda,
Anlayacaklar ne kadar ağır bir yük taşıdığımı...

***

Şair: Duygusuz Şair
Yazım Tarihi: 2026
Telif Hakkı: © Bu eser ve tüm telif hakları Duygusuz Şair'e aittir. İzin alınmadan ve kaynak gösterilmeden paylaşılamaz, çoğaltılamaz ve kullanılamaz.