Yoruldum be hayat

‎Yoruldum be hayat,
‎yaşamaktan yoruldum.
‎Sabahı gelmeyen gecelerde,
‎tuz basıyorum kanayan yarama.
‎İçim yanarken,
‎hiç birşey yok gibi,
‎etrafa gülümsemekten yoruldum.
‎Kalbime ayrı ayrı acıları
‎hapsetmekten usandım.
‎Oysa yaşanacak güzel şeyler vardı.
‎Denizin masmavi
‎sonsuzluğunu seyrederken,
‎Hırçın dalgalarına yenik düştüm.
‎Dört bir yanımı yosunlar sardı.
‎Mutluluğu arayıp dururken,
‎yaşamaktan yoruldum.Karanlıklar içine çekiyor beni.
‎Hasret kalmışım bir gün ışığına.
‎Kanadı kırık göçmen kuşlar misali,
‎bir başıma bırakıp gidenlere darıldım.
‎Canım yanıyor,yüreğim kanıyor.
‎Bir kaldırım köşesini
‎mesken edindim kendime.
‎Zaman anlattı düşerken ağlamayı.
‎Beklenmeyen yağmurlarda ıslandım.
‎Feryadımı duymayan zalim hayattan,
‎bir beklentim yok artık.
‎Öyle yoruldum ki,
‎nefes almak bile zor geliyor.Buz tutmuş hayatım.
‎Yazıda aynı kışı da.
‎Tükendim gittim yoruldum artık.
‎Umutlarımı içime sığdıramadım.
‎Her şeyi mahşere bıraktım.
‎Viran olmuş dökük hayattan
‎bir beklentim yok..
‎YOK artık.
‎Kaç defa yıkıldım.
‎Kaç dafa vuruldum sırtımdan acımasızca.
‎Bir defada yüzüme gülmedin be hayat...
‎Yüzüme gülmedin.Acılar mesken etmiş yüreğimi.
‎Huzura dönderemedim hayatı.
‎Yaşadığım her an,
‎Dünü’mü, yarınlarımı arattı.
‎Bir çocuk gibi,
‎Ana kucağını özledim.
‎Bu belki son saatlerim.
‎Bekide son dakkalar.
‎Dermanım kalmadı.
‎canım yanıyor canım...
‎