Yorgun Zamanlar Şiiri - Yücel Özkü

YORGUN ZAMANLAR
Soluyor usul usul akşamlar,
Her adımım kırık bir hatıra.
Gözlerimde biriken sessizlik,
Düşüyor içime ağır, damla damla.

Eski bir mektup gibi sararmışım,
Kenarlarım yırtık, cümlelerim eksik.
Suskunluktan kuruyan düşlerim,
Bir köşede bekleyen çocukluğum.

Kime açtıysam bu yorgun kalbimi,
Bir iz bırakıp gitti hepsi.
Azalttı içimdeki ışığı zaman,
Söndürdü gecelerle birlikte beni.

Şimdi kendime yabancı bir şehirdeyim;
Ne sokaklar tanır adımı,
Ne de aynalar yüzümü hatırlar.
Kayboldum, kendi içimde derin bir yerde.

Yücel ÖZKÜ
11 Nisan 2026/23:09