Yorgun Pervaneler Şiiri - Kasım Kobakçı

Her gün köşelerde sahte caka satarlar,
Cümle aleme durmadan hava atarlar,
Gece gündüz gölgelerde tembel yatarlar,
Fakir fukaraya acı kaşlar çatarlar,
Gösteriş dünyasında yok olan faniler.
*
Saçına jöle sürüp sokağa dikilir,
Gördüğü garibana efeler kesilir,
En ufak rüzgarda yaprak gibi eğilir,
Dünyayı parmağında oynatmayı bilir,
Rüyalarda kaybolup giden bu kimseler.
*
Gösterişli lafları eder yavaş yavaş,
Sanırsın ki cephede verir çetin savaş,
Aynanın karşısında başlar büyük telaş,
Bulamaz etrafında samimi dost sırdaş,
İçindeki boşluğu gizleyen perdeler.
*
Ağzından çıkan sözler hep kocaman yalan,
Hayatında yok mudur sağlam ahlak alan,
Etrafında dolanır sinsi yılan olan,
Özündeki gerçeği eylemiştir talan,
Maskeler arkasında saklanan çehreler.
*
Aynadaki yüzüne baksa bile gülmez,
Kibrinden ötürü hiç haddini de bilmez,
Yaptığı hataları defterinden silmez,
Gerçek dost meclisine çağırsalar gelmez,
Sahte gülücüklerle donanmış sahneler.
*
Yıldız gibi parlayıp birdenbire biter,
Kötü oyunculuğu zehirden de beter,
Dudağında pahalı puroları tüter,
Sahnedeki yalanlar ona elbet yeter,
Ruhu bomboş kalakalmış zayıf gölgeler.
*
Karakter vitrininde sattıkları ucuz,
Bütün gece dolaşır sokaklarda susuz,
Eleştiri işitip hemen olur huysuz,
Aynadaki aksinden bile kalır mutsuz,
Çölde su arayan o yorgun divaneler.
*
Hakikatin yurdundan daima çok uzak,
Kibriyle adım atar gizli sinsi tuzak,
Gönül bahçesi solmuş sanki çöl ve kurak,
Ustası gösteriştir o ise hep çırak,
Şöhretin peşindeki yorgun pervaneler.