Yokuşun Sevdası Şiiri - Mustafa Alp

hep yokuşsun be yar.
nefesim daralır sana çıkarken,
sanki sevda değil de
bir dağın inadı sinmiş kalbine.

biraz da düz ol be.
biraz da insan kal.
her kavuşmayı imtihana çevirme,
her gülüşü sınava sokma.

bak, ben ne yükler taşıdım içimde
adını söylemeden.
bir şehir sustu bende,
bir ömür sen diye diye eskidi.

sen ise.
yokuşlarını övüp durdun,
zor sevilmek marifet sandın,
ulaşılmaz olmayı hüner bildin.

ula yar.
sevda dediğin biraz da kolaylıktır,
bir kapı aralanır, bir ışık sızar,
insan oh be' der, içi ferahlar.

ama sende yok.
ne bir gölge serinliği,
ne bir yol kenarı çeşmesi,
hep susuzluk, hep tırmanış.

ben ki dilimde isyan değil
sitem taşıyan bir adamım,
yine de diyorum ki içimden.
sevdanın da bir adabı olur be.

her yokuşun sonu uçurumsa
bu nasıl yol, bu nasıl yar?
insan biraz da varılmak ister,
biraz da bulunmak.

yorma beni artık.
biraz da düzlüğe çıkar kalbin,
biraz da yorulanı dinlendir,
biraz da sevdiğine varıl.

çünkü bil ki.
her yokuş bir gün terk edilir,
her zor sevda bir gün susar,
ve her seven.
kolay olan bir kalbe sığınır.

ben yine buradayım yar.
ama bu sefer
yokuşuna değil,
düzlüğüne gelirim.

varsın.
seni seven sana varsın.

✍️