Yokuşların Sonu 1 Şiiri - Yücel Özkü

YOKUŞLARIN SONU 1
Yokuşların sonunda yok oluş varmış,
Bunu en son yorulan ayaklar anlar,
Her adım biraz umut taşırken
Bir yerden sonra sükûta dönüşür yol.

Tırmandıkça çoğalır sanırsın kendini,
Oysa eksilir içten içe insan,
Bir nefes daha derken bile
Bir şeylerini bırakır geride.

Yokuşların sonunda yok oluş varmış,
Ne zirve kalır ne de hayal ettiği ışık,
Sadece rüzgârın sert bir dili,
Ve suskun bir gökyüzü kalır.

Belki de bütün yürüyüşler yanlıştı,
Belki varmak diye bir şey yoktu,
İnsan en çok yürürken kaybolurmuş
Kendi içindeki uçuruma doğru.

Ve sonunda anlaşılır ağır ağır,
Her çıkışın içinde bir düşüş saklı,
Yokuşların sonunda yok oluş değil belki
Kendine varamamak vardır aslında.

Yücel ÖZKÜ
25 Nisan 2026/19:59