Yokluğun Odası Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Gece yastıkta bir çukur.
Nefes sandığım,
Rüzgârın perdedeki sesi.
Saçlarımda dolaşan el,
Kendi dalgınlığım.

Sabah oldu.
Güneş, masanın üzerindeki bardağa düştü.
Kuşlar bildiğimiz gibi ötüyor,
Derinden ve telaşsız.

Yatakta döndüm,
Ayaklarım soğuk tahtaya değdi.
Ne ses, ne gölge.

İnsan evde tek başınayken de
Eksilmiyor kalabalığı.
Oturdum,
Olmayan bir çayı iki kaşıkla karıştırdım.