Yokluğun dibi Şiiri - Naile Öztürk

Yağmurla Öğrenilen Yokluk
​Sokaklar ıssız, kaldırımlar dilsiz...
Yüzünün gölgesi peşimde, adını bilmeyen yabancılar gibi.
Beni sevmezsen güneşi sev, yağmuru sev;
Ben, o ikisinin arasına sıkışmış bir yalnızlığım.
​Gidiyorum...
Omuzlarımda ağır bir yönsüzlük,
Adım attıkça büyüyen bir boşluk içimde.
Yağmur yüzüme vuruyor, dokunuşunu taklit edercesine;
Ama hiçbir damla "sen" olmuyor.
​Sesin sustu,
Şimdi geceler bağırıyor adını.
Bir sigara yanıyor parmaklarımın ucunda;
Dumanını sen niyetine çekiyorum içime,
Ciğerlerim henüz alışmadı bu keskin yokluğa.
​Güneş doğsun ki sen gülümse,
Ben karanlıkta kalmaya razıyım.
Yeter ki bir sabah,
Adımın geçtiği bir rüyadan uyan...
​Vazgeçmedim senden, sadece kendimden eksildim.
Kalbim katılaştı sanıyorlar;
Oysa en kırılgan yerim hâlâ sensin.
​Bir şehri terk eder gibi çıkıyorum hayatından,
Ardımda sadece yankımı bırakarak.
Eğer bir gün bu sessizlik sana da dokunursa;
Bil ki bir yerlerde, o ağır cezayı hâlâ çekiyorum.
​Ben gitmeyi değil, sende kalmayı seçmiştim;
Fakat bazı sevdalar, iki kalbe fazla gelir.
Zaman adımı silse de,
Yokluğum en beklemediğin anda düşecek önüne.
​İşte o an anlayacaksın:
Beni sevmesen bile, seni sevmek;
Bu ömrün bana kestiği en ağır cezaydı.