Yine aklıma geldin Şiiri - Gece Gözlü

Yine Aklıma Geldi”

Yine aklıma geldi…
boğazım düğümlendi,
içimde söylenmeyen ne varsa
sessizce yere düştü.

Hayalimiz vardı bizim,
bir ömür gibi duran,
bir bakışla bile büyüyen…
şimdi o hayalin üstü
toz gibi bir yoklukla örtülü.

Senin yokluğunda
kirpiklerim nemlendi,
bir fotoğrafın bile
kalbime ağır geldiği gecelerde.
Ne zaman “biz” desem
bir harf eksiliyor içimden,
çünkü sen gidince
kelimeler de yarım kaldı.

Yine aklıma geldin…
ve ben,
aynı yerden yeniden sustum.
Yine aklıma geldin…
sanki hiç gitmemiş gibi,
ama her şey senden sonra
eksilerek devam etmiş gibi.

Bir cümle kuruyorum,
ortasında sen düşüyorsun,
sonra o cümle
yarım bir kalp gibi susuyor.
Hayalimiz vardı bizim,
adı bile söylenince içimi ısıtan…
şimdi aynı kelime
içimde buz tutmuş bir hatıra.

Senin yokluğun
en çok geceleri konuşuyor,
ben sustukça o büyüyor
ben büyüdükçe o ağırlaşıyor.
Bir zamanlar “biz”di her şey,
şimdi sadece ben kaldım,
ve ben dediğim şey bile
artık eksik bir hikâye.

Yine aklıma geldin…
ve ben,
seni unutmayı değil,
seni yaşamayı öğrenemiyorum.
Yine aklıma geldin…
boğazım düğümlendi,
içimde söylenmeyen ne varsa
sessizce yere düştü.

Hayalimiz vardı bizim,
aynı gökyüzüne bakıp
aynı geleceği kurduğumuz…
şimdi o gökyüzü bile eksik.
Senin yokluğunda
kirpiklerim nemlendi,
bir isim gibi içime çöken suskunluk
her gece biraz daha büyüdü.

Ne zaman “biz” desem
kelime yarım kalıyor artık,
sen gidince
bende tamamlanan hiçbir şey kalmadı.
Yine aklıma geldin…
ve ben,
aynı yerden yeniden kırıldım.

Yine aklıma geldin…
ama bu kez daha sessiz,
sanki adını bile anmak
içimde bir şeyi kıracakmış gibi.
Hayalimiz vardı bizim,
ellerimiz aynı geleceğe uzanırken,
dünya biraz daha mümkün görünürdü…

şimdi o mümkünlük bile
geri dönmeyen bir yol gibi.
Senin yokluğunda
kirpiklerim nemlendi,
ama bu kez gözyaşı değil bu,
içimde biriken sabrın taşması.
Bir “keşke” bile ağır geliyor artık,

Yine aklıma geldin…
ve ben,
seni hatırladıkça
kendimi biraz daha kaybettim.
Yine aklıma geldi…
boğazım düğümlendi,
söyleyemediğim ne varsa
içimde bir sızıya dönüştü.

Hayalimiz vardı bizim,
aynı yere varacağını sandığımız yollar…
şimdi o yollar
iki ayrı yalnızlığa çıkıyor.
Senin yokluğunda
kirpiklerim nemlendi,
en çok da şuna ağladım:
bir zamanlar “biz” diye bildiğim her şey,
artık sadece hatıra.
Ne zaman “sen” desem
içimde bir şey eksiliyor,
ne zaman “ben” desem
bir şey daha yıkılıyor.

Yine aklıma geldin…
ama bu kez farklı,
artık dönsen bile
aynı yer olmayacak içimde.

alıştım
eksik yaşamaya.