Yusufçuk kuşuyum Şiiri - Gece Gözlü

Yusufçuk Kuşuyum

Yusufçuk kuşuyum ben, kırılgan bir rüzgârın kanadında,
suya düşen gölgeler gibi titrerim her bakışında.
Bir dalın ucunda duramam uzun,
çünkü kalbim hep uçmayı öğrenir senden yana.
Gözlerin bir göl gibi derin,
içine bakınca kendimi kaybederim sessizce.
Ne zaman adımı fısıldasan içimden,
bir kelebek doğar yeniden gecenin içinden.
Ben suya dokunan bir anlık ışık,
senin varlığında anlam bulan bir yolculuk.
Her kırılgan yanım sana bağlanır,
her suskunluğumda adın çoğalır.
Yusufçuk kuşuyum ben,
ne yere aitim ne de tamamen göğe.
Sadece senin baktığın yerde var olurum,
çünkü aşk dediğin şey,
en çok kırılgan olanın içinde büyür.

Rüzgârın unuttuğu bir isim gibiyim bazen,
dudağında yarım kalmış bir tebessümün ucunda.
Ne zaman uzaklaşsan içimdeki gökyüzü daralır,
kanatlarım sana doğru kırılır her defasında.
Bir su damlasında saklıyım belki de,
düşerken bile ışık taşıyan kırılgan bir an gibi.
Sen dokunmasan da hissederim varlığını,
çünkü bazı sevgiler görünmeden yaşar derinlerde.
Yusufçuk kuşuyum ben,
bir ömrün en ince çizgisinde dengede duran.
Ne tamamen senin olabilirim,
ne de sensiz kalmaya dayanabilirim.
Bir gün rüzgâr beni senden uzağa savursa bile,
kanatlarım geri döner ezberlediği sana.
Çünkü ben uçmayı değil,
sana konmayı öğrenmişim aslında.
Eğer bir gün sessizlik çöker adının üstüne,
ben o sessizliğin içinde seni ararım yine.
Bir su kıyısında unutulmuş bir iz gibi
kalbim seni her dalgada yeniden hatırlar gizlice.
Yusufçuk kuşuyum ben,
kırılganlığımı aşka emanet etmiş bir yolcu.
Düşerim, kalkarım, yine sana varırım,
çünkü sensiz her yönüm yarım bir uykudur.
Ve bil ki ne kadar uzaklaşsam da senden,
içimdeki gökyüzü hep senin rengini taşır.
Bir gün adımı hatırlamazsan bile
ben seni her hatırlayışta yeniden doğarım.
Son bir fısıltı kalır geriye:
“Senin olduğum yer, benim tek gerçeğim