Yokluğun Başıma Bela Şiiri - Mustafa Alp

yokluğun.

başıma bela.

öyle gürültülü bir bela değil.
kapıları tekmeleyen,
camları indiren cinsten hiç değil.

sessiz.

insanın içine yerleşen,
adını kimseye söyleyemediği eski bir sızı gibi.

ve ben.

her sabah kendime biraz daha geç kalan
bir adam olarak uyanıyorum.

çünkü sen gidince
saatler zamanı göstermeyi bıraktı.

artık yalnızca ne kadar eksildiğimi ölçüyorlar.

başım.
her gün belada.
kimse anlamıyor.

çünkü bu yaranın kanadığı yer ten değil.
insan bazen en derin yarasını gülümserken taşır.

biliyor musun.
bir şehir terk edilince önce ışıkları sönmez.
önce sesi değişir.
benim sesim de sen gittikten sonra
kendime yabancı çıktı.

çayın buharı artık yüzümü değil,
yokluğunu ısıtıyor.
pencereme düşen yağmur,
camı değil,
içimde hala açık duran o son vedayı dövüyor.

kalabalıkların içinden geçiyorum.
kimse kimsenin eksiğini fark etmiyor.
oysa ben her omuzda seni arıyorum.
her kahkahada bir suskunluğunu.
her akşam eve değil,
senden kalan boşluğa dönüyorum.

insan alışıyor diyorlar.
yalan.

insan sadece acısıyla aynı evde yaşamayı öğreniyor.
ben senin yokluğunla aynı çatı altında oturuyorum.
sofrada karşımda o var.
yastığımın yanında o.
aynamın içinde bile önce o görünüyor.
geceleri.

sessizlik, duvarlara yaslanıp beni seyrediyor.
ay, pencereme düşmüyor artık.
sanki gökyüzü de senin gittiğin tarafa dönmüş.
adını söylemiyorum.

çünkü bazı isimler yüksek sesle söylenince eksilir.
ben seni içimin en sessiz yerinde kırılmadan saklıyorum.

belki bir gün.
hiç hesapta yokken aynı kaldırımda yürürüz.
sen bana bakarsın.
ben sana.

ve bütün şiirler bir tek susuşun içinde yerini bulur.

olmazsa.
varsın olmasın.
bazı insanlar kavuşmak için değil,
bir ömür eksik bırakmak için girer hayata.

sen de öyle kaldın.
şimdi anlıyorum,

bela dediğim aslında sensizliğin değil.
senin bende bıraktığın
ve senden başka hiçbir şeyle dolmayan
o kocaman boşlukmuş.
yokluğun.

hala başıma bela.
ben ise cezasını sevdiği için itiraz etmeyen tek kişilik bir mahkum.

✍️