Yoklama Şiiri - Mustafa Alp

hayatta mıyım,
mevta mıyım
kimse bilmiyor.
zaten yoklama defterinde
adımın karşısı uzun zamandır boş.

öğretmen sesleniyor sanki içimden
mustafa alp?
sessizlik
parmak kaldıran yok.

oysa bir zamanlar
en arka sırada bile olsam
kalbim en önde atardı.

bir perşembe günüydü yine,
istanbul yağmuru
kaldırımları değil de
sanki hatıraları ıslatıyordu.

ben bir çay söyledim,
ince belli
çünkü bazı acılar
kalın bardakta taşar.

çaydan yükselen buhar
yüzüme değil
geçmişime değdi o gün.
annemin mutfakta kaynattığı suyu hatırladım,
cam buğulanırdı
ben parmağımla bir kalp çizerdim
ve içine bir isim.

şimdi camlar da net,
isimler de silik.

garson geldi,
tazeleyeyim mi? dedi çayı.
içimden beni tazele demek geçti
ama insan
kendi küllerine garson çağıramıyor.

o an fark ettim
bazı insanlar ölmez,
sadece içlerinden çekilir hayattan,
bir evden eşyasını toplar gibi.

ben de öyle yaptım işte,
sessizce çıktım kendimden.

ama bir şey kaldı geride
sen.

en güzeli nedir bilir misin?

benim yaşamıyor olmam değil,
senin hala bir yerlerde
bir şeylere gülüyor olman.

belki bir sokak lambasının altında
belki yağmuru umursamadan
saçlarını düzeltiyorsun şu an.

ve dünya,
senin o küçük hareketin kadar
yaşamaya değer hala.

çünkü insan
bazen kendi kalbini
başkasının göğsüne bırakır.

ben kalbimi senden geri almadım.

şimdi biri sorsa,
yaşıyor musun?

derim ki;
adres değişikliği yaptım ben.
artık ben,
ben değilim.

ama eğer bir gün
ansızın içini bir sızı yoklarsa,
bil ki yoklama alınmıştır
ve ben
oradayım.

✍️