Yokluğun Anısı Şiiri - Kasım Kobakçı

Sazlı bel yamacında, rüzgâr eser yaman,
Yapılır topraktan, bir sığınak her zaman.
Dal ve kamış taşınır, çamurla sıvanan,
İçinde bir yürek kuşanır, fırtınadan.
*
Ocakta ateş, duvarda isli bir gölge,
Hayat sığışır, o mütevazı bölgeye.
Dışarıda fırtına uğuldar, tepede,
Huğun içinde umut, yeniden kavrulur.
*
Güneş vurur sazlarına, çatı çatırdar,
İçinde bir bilge, sükûnetle uyuklar.
Kertenkele gezinir, duvarda çatlaklar,
Paramparça olur, doğanın kucağında.
*
Ne saraydır burası, ne kalıcı yapı,
Yolcunun, yorgunun sığındığı bir kapı.
Zamanla toprağa döner, demirdir sapı,
Ruhu vadide, bir anı olarak kalır.
*
Varlığın sadeliği, yokluğun anısı,
İnsanın tabiatla olan tanışması.
Sazlı belde bir huğ, bir devrin anlatısı,
Sadelikle yaşamın sırrını fısıldar.