Yok Bu Cihanda Bana Mutluluk

Yok bu cihanda bana zerre mutluluk,
Güneş bile küsmüş, pencereme doğmaz.
Hangi kapıyı çalsam karanlık yüzüme çarpar,
Sevinçler yabancı, gülüşler bana sürgün.
İçimde devasa bir mezarlık büyütüyorum.

Kırık bir dal gibi savruldum bu kavgada,
Ne köküm kaldı toprakta ne sığınacak gölgem.
Kaderin o soğuk pençesi hep boynumda,
Yok bu cihanda bana ayrılan bir bahar.

Sahibini bulmayan dilsiz bir mektubum şimdi,
Satırlarım kanıyor, kimse yüzüme okumuyor.
Yalnızlık bana biçilmiş kapkara bir kaftan,
Giyindim üstüme, ilikledim bütün kederimi.
Adım attığım her sokak başı uçuruma çıkıyor.

Sırtımda taşıyorum yıkılmış bütün şehirleri,
Hangi aynaya baksam paramparça bir yüz.
Umut dediğim o incecik dal çoktan kırıldı,
Yok bu cihanda bana uzanacak bir can eli.
Kendi enkazımın altında nefes nefeseyim.

Bir gölge gibi sızıyorum kalabalıkların arasından,
Kimse duymuyor içimde kopan o sağır kıyameti.
Gözlerimde birikmiş zehir zemberek bir yağmur,
Damlasa yakacak geçtiği bütün toprakları.
Ben bu sonsuz kışın tam ortasında dondum.

Bana düşen pay hep eksik, hep paramparça,
Yok bu cihanda yüreğimi saracak sıcak bir liman.
Yelkenlerim yırtık, o pusulam çoktan kayıp,
Kendi karanlığıma doğru çekiliyorum sessizce.
Bırakın kalsın, kimse sormasın artık halimi.

Son sözümü fısıldıyorum bu sağır kubbe altında,
Kapatıyorum gözlerimi yalan dünyanın yüzüne.
Yok bu cihanda bana vadedilen o beyaz sabah,
Bütün sevinçlerinizi alın, sizin olsun eksiksiz.
Ben kendi matemimle bu sahneden çekiliyorum.

Silinsin ayak izlerim geçtiğim bütün yollardan,
Bir rüzgâr dağıtsın benden geriye kalan külleri.
Hoşça kal bile demeden, sessizce ve kimsesiz,
Kabul ettim yenilgiyi, sığındım o son karanlığa.
Yok bu cihanda bana mutluluk, anladım sonunda.