seni doğuracağıma
bir kalıp sabun doğuraydım,
derdi anam
oysa ben, o denli önemsemem kendimi
tek atımlık bir tezek de olsam
kafiydi a anacım,
hayal eden var mı hiç
elde edilebileni.
insan bu, imkansızı düşler,
çünkü bilir talihin onu
kolay vermeyeceğini.
evden çıktım, söz çarptı yüzüme
her yerde ve her an söz.
kulak verdim sokağa söz,
biteviye söz insanlarda
akşama düğüne gider gibi
süsleniyorlar dudaklar da.
bir elma kopardım
bir elma daha
sonra bir elma daha
beni de kopar dedi biri
beni, beni de dedi, bir öteki
üç oda bir salonun var.
gündüz güneş misafirin,
geceleri ay
bir de kara sinek unutmuşlar içinde
vızıldar durur.
yalnız değilsin sen, kiralık ev,
içime bir çiçek
dikmeğe karar verdiğimde
dünya
ayağındaki mayasıl ile oynuyordu
göbeğinden tomur tomur
gizlesin diye ürken bakışlarımı
başımın üstündeki kasket.
görmeyin diye korkak bacaklarımı
giydiğim pantolon.
sırtımdaki onlarca iğneyi gizler
gövdemi saran pardösüm.
ah, hayat çok kısa
demişdir her birimiz
yaşantının bir deminde.
öyle kısa olmalı ki
hakikatte çocukluğu
saymıyoruz bile.
mide bulantısı olmadan
önceki haliyle,
bakıyor masadan yüzümüze
ki,
dünden kalan bir öğle yemeği
gibidir dünya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!