arar arar dururum
ortasını geçtim ömrün
sorarım, insan nedir?
insan insan derim de
gariptir bahar bulurum
insanın hobilerinden biri
bir vukuati gözlemesidir.
ister evindeki kanepede
kulağı mahallede olsun
veya kıraathanede sayalım
bakışları öğlen ajansında
pişpiriği köpekler oynasa kahvede,
kediler simitçilik yapsa;
eşekler otobüs şoförü,
keçiler taksici, koyunlar memur…
her gün yürüdüğümüz şu cadde
yılanın, çıyanın, akrebin malı…
elma severim,
portakal severim,
mandalin severim,
kısacası meyve severim.
ama bir meyve var ki; daha severim.
ağacı sensin,
tanrı, bir nazar boncuğu gibi
asmıştır onu, hazanlı
türkiye'mizin göğsüne
İki dirhem bir çekirdek
elinde hep bir gül
dişlerinde vişne tortusu
o kadar üzülmüş ki olup bitene
ağzıyla ağlamış her şeye
saçındaki yiv sevgiden
dişlerindeki çatlak acıdan
olsa gerek, ayrılmış ikiye
tezcanlı bir serçe havalanıyor
genizle gırtlağın arasından
çırpındıkça güzelleşiyor
değerek ağız duvarlarına
tril tril uzanıyor gökyüzüne
odanın karanlığına bakılırsa
birbirimizi seviyorduk
yalanlar yalan olmuyordu karanlıkta söylenince
sen, gecenin bir yarısı
retorik bir romantizm sunuyordun
ben ise geri kalmıyordum bundan
günlerden bir gün
tanrı babamızın dünyasında
ben diyeyim geniş ve güzel bir parktır burası
belki itiraz edersin, diyelim bir amfi tiyatroda
hava güzel ve güneşli midir bilemeyiz şimdilik
ama ansı biraz, ben kasvetli havaları severim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!