ÇOCUK
Büyük zamanların
büyük yağmurlarıydı
Yüreğimize dokunan
Islak dallardan kuş çığlığıydı
penceremize yanaşan
Cennet çok güzel
yedi kat
her biri birbirinden güzel
zümrütten yakuttan köşkler
ırmaklar
serin dereler
Kırlarımız da güllerimiz soldu
güneş kapımızı çalmaz oldu
ocağımızda duman tütmez oldu
ben babamdan kopalı on beş yıl oldu
oy bizi bizden eden vefasız ölüm
nedir senden çektiğimiz bu zulüm
Babamın sevdiği kadın gibisin
Annemin sevdiği adam gibi sevdim seni
Görsem öpesim
Görmesem ölesim gelir
Ömrümün şulesine kardım seni
Gün olur gülüşün gül olur
Sen gülünce
Bahar geliyor şehrime
Yeşeriyor ağaçlar
Sen gülünce
Bahar geliyor memleketime
Aşınıyor yollar
Ay buluttan ayrılırsa ne olur
yüzüne usul usul şavkı vurur
beyaz bir gül açar al yanağında
öpsem ben mi ay mı bahtiyar olur
güneş buzdan ayrılırsa ne olur
Özgürsen
Ve yüreğinde aşk taşıyorsan
Ve yağmur yağıyorsa
değiyorsa toprağa ayakların
Ve günde iki kez doyuyorsa karnın
Daha ne olsun
Delil mi istiyorsun delil mi
Şu mezarda yatanlara bak
Evvel sen gibiydiler değil mi
Şimdi şunların hallerine bak
Kimi dönmemiş henüz toprağa
Sevdiğimin toprağına
gece yıldızlar yağar
elleri kefeninden beyaz
bebek elleri gibi
sanırsın yeniden doğar
Bakma sen gülen yüzüme
Dışıma gülüşü
İçime ölüşü attım ben
Bakma sensiz kalabildiğime
Gördüğüm her nesneye
Sen kattım ben
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!