Yıkılan Yuva Şiiri - Veli Alptekin

Nikâh masasında verilen sözler vardı
“Ölüm ayırana dek” diye mühürlenen
Sen o sözü yolda unuttun, biliyor musun?
Eşin dururken başkalarına sevgili oldun

Beşik sallanıyordu evde, çocuk “baba” diyecekti
Sen anahtarı kapıya bıraktın, sırtını döndün
Çocuklarını terk ettin, haberin var mı?
Onlar terk edilmenin adını öğrenmek zorunda kaldı

İhanet bir gecelik heves değildi
Yıllarca örülen yuvayı tek hamlede yıktın
“Seviyorum” dedin ama her seferinde başkasına
“Babalık” dedin ama çocukların büyürken yoktun

Giden gitti, dönen dönmedi
Sofrada eksilen tabak yerine koyulmadı
Kırılan sadece cam değildi
Kırılan, çocuğun gözündeki babanın suretiydi

Ne ekersen onu biçersin demiş eskiler
Sen sadakatsizlik ektin, terk ediş biçtin
Şimdi arkandan soruyor herkes
“Geride kalanlar neyle teselli bulacak yarın?”