Yeşermez Sevdam Şiiri - Kasım Kobakçı

Yaprak döküyor içimdeki fidanlar,
Kökünden kurudu sevda ormanı.
Zemheri ayazında dondu tomurcuk,
Baharım gelmeden kışa evrildi.
*
Sızlar dinmeden göğsümün sol yanı,
Karanlık gecelerde kayboldum sandım.
Umutlarım rüzgarda savruldu temelli,
Ziyan ettim sevinçleri ansızın.
*
Yeşermez asla ektiğim tohumlar,
Toprağım çorak, sularım kesik.
Sevgi pınarım çoktan çekildi,
Aşkın bahçesi talan edildi.
*
Hasretin vurur şakaklarıma,
Sızlayan gövdeme şifa sürülmez.
İçimde kopan fırtınalarla,
Sessizce ağlarım kuytularda.
*
Gözümden yaşlar sel misali akar,
Kederden büküldü yorgun bedenim.
Söndü içimdeki o koca ateş,
Küllerim savrulur ıssız dağlara.
*
Hüznün gölgesi saklar yüzümü,
Güneşim doğmaz, ufkum kapalı.
Kırıldı inancım, serildim yere,
Kaderin sillesi yıktı varlığımı.
*
İnmedi cemre Sivas eline,
Zehir eklendi Kerem aşıma.
Gurbet ellerinde bekledim sessiz,
Sılaya varacak yolum tıkandı.
*
Şarkılar sustu, sazlar kilitli,
Notalar ağlar, mızrap yetimdir.
Söylenecek sözler tükendi gayrı,
Feryadım ulaşmaz sağır göklere.
*
Ruhum hapsoldu daracık zindana,
Prangalar sıkar ayaklarımı.
Çürüdü kollarım paslı demirde,
Mahvettim ömrümü, yeşermez sevdam.