Yalnız kaldı belki, ama yenilmedi,
Göz yaşını kimseye göstermedi.
Bir elinde umut , birinde evlat,
Karanlıktan aydınlığa yol eyledi.
Kapanan kapılar ardında sustu,
Dertlerini duvara anlattı çoğu gece.
Tolumun sözü ağırdı, yandı canı,
Ama başını eğmedi kimseye.
Yorgundu, ama pes etmedi asla,
Çünkü bir çift göz bakardı ona.
"Anne" diyen sesi duyunca yeniden,
Kurdu dünyayı baştan, umutla en baştan.
Her sabah yıkılsa da yeniden doğdu,
Kalbinde yara, gözünde umutla doldu.
Unuttuğu kendini buldu bir gün ,
Ve anladı , en büyük zafer kendisiydi.
Kayıt Tarihi : 7.11.2025 04:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
yakışır mı o gece gözlere hiç hüzün,
eğme öyle başını yetimce ve küskün,
bir nilüfer gibi açsın durgunluğuma gülüşün,
ki sen bildiğim tek elbistan türküsüsün…,
kalbe doğan ve yok saydığımız,
yakındaki hasretliğin malumuyla,
ve içimize akan göz yaşlarıyla geçiyorken
zahiri zorlayan günlerimiz,
ve göz pınarlarımızdan sızan
kor olmuş tek tük nemlere rağmen,
içimizde taşıdığımız bu gönül ferahlığı,
vuslatmış meğer yarınlardan önce yarına;
çiziyorum şimdi zihnimin anlayış bekleyen
açıklamalarının altını ve tutmayan hesapların
dört işlemini yapmayı deniyorken,
ikaz lambaları yanıyor her adım başı
ve oyuncakları hayatlarımızın,
alt üst alt üst alt üst etmede hayatlarımızı,
ah;
TÜM YORUMLAR (1)