Yemin İle Dua Şiiri - Mustafa Alp

ne yemin dua’dan vazgeçebilsin,
ne dua yemin’den.
insan dudağıyla yemin eder,
yüreğiyle bozar bazen.
dua öyle mi?
o, dil sustuktan sonra başlar.

gece kimse duymasın diye
içinden bir isim söylersin ya.
orada ne yalan kalır ne gurur,
bir sen kalırsın, bir de allah.

kolaydır ulan ölene kadar sevmek.
mesele yaşarken sevebilmek,
kırıldığında, kızdığında,
haklı olduğunda bile gitmemek.

çünkü insan bazen en sevdiğini
gururuna kurban eder,
sonra yıllarca kendi elleriyle öldürdüğü aşkın
mezarını ziyaret eder.

yemin bir sabah ezanında,
rabbim, onu koru. diyorsa bırak ağlasın.
bazı gözyaşlarını mendille silmek günahtır,
onlar aşkın abdestidir.

dua da bir gece ellerini açıp,
rabbim, beni kırdı, ben de onu.
ikimiz de haklı çıkmaya çalışırken
sevgimizi haksız çıkardık. diyorsa,
aşk daha son sözünü söylememiştir.

çünkü aşk mahkeme değildir,
biri kazanırsa ikisi kaybeder.

her ayrılığı kadere yüklemeyin,
kaderin de bir şerefi var.
bazen kader değil, gurur ayırır,
inat ayırır, susmak ayırır.

ne çok insan haklı çıktı da
yalnız uyudu bu dünyada.

o yüzden yemin,
bir gün dua’yı yeniden bulursan
haklılığını evde bırak.
hesap sorma, sarıl.

öyle sarıl ki
dünya biraz dışarıda kalsın.

çünkü gurur gece üstünü örtmez,
hastalandığında alnına elini koymaz,
sabah mutfaktan çay koydum.
diye seslenmez.

dua, sen de bırak artık
kim önce aradı, kim daha çok kırıldı hesabını.
insan herkesi özlemez, herkes için ağlamaz,
hele herkesi rabbim’e anlatmaz.

sonra başınızı göğe kaldırıp deyin.

rabbim, gençliğimizi değil,
ihtiyarlığımızı da birbirimize nasip et.
kavga edelim ama ayrılmayalım.

saçımızdan önce öfkemiz ağarsın,
inadımız yaşlansın,
gururumuz bizden önce ölsün,
biz. birbirimizden sonra.

çünkü aşk, ölürüm senin için demek değilmiş,
asıl aşk, yaşarım seninle diyebilmekmiş.

bazı insanlara söz verilmez,
onlar için dua edilir.

bazı aşklarda da sonsuza kadar denmez,
başını göğe kaldırıp.

rabbim…
ömrüm yettiğince değil,
ömrümüz yettiğince.

denir.
gerisi allah’a bırakılır.
amin.

✍️