Yemin Gibi Şiiri - Mustafa Alp

sen gittin.
öyle ansızın değil,
öyle rüzgar gibi değil.
bilerek gittin.
bir kapıyı kapatır gibi,
içinde benim kaldığım bir odayı
kilitler gibi.

çünkü sen,
sadece yorulmadın sevgilim
korktun.
ettiğin yeminin ağırlığından,
sözün omzuna çöken gölgesinden,
birlikte kurduğumuz yarının
sorumluluğundan korktun.

ben biliyorum.

sen,
ölürüm de bırakmam diyen dilinle
ilk fırtınada
kendi sesinden kaçtın.

ve ben.

ben her sabah
aynı yeminin kapısını çaldım.
ellerim nasırlıydı belki,
ama vazgeçmedim.

korkmadan
çünkü korkunun adı sen değildin.

ezilmeden
çünkü sevgiyi yük değil,
onur bildim.

yorulmadan
çünkü bir insan
ancak sevmeden yorulur,
ben sevdim.

sen gittin.

ben kaldım.

bir sözün içinde kaldım,
iki kişinin kurduğu
ama bir kişinin taşıdığı
bir yemin gibi kaldım.

sokaklar şahittir şimdi
geceye anlattım seni,
duvarlara yasladım suskunluğumu,
bir sigara yakmadım,
bir kadeh kaldırmadım
çünkü ben acıyı bile
senin gibi kaçak yaşamadım.

benim acım
alnı açık bir işçi gibi
dolaştı içimde.

terli, dürüst
ve dimdik.

sen gittin diye
ben eksilmedim sevgilim
sen gittin diye
ben çoğaldım.

çünkü insan
terk edilince değil,
kendine ihanet edince küçülür.

ve sen.

sen küçüldün.

ben büyüdüm.

bir yemin kadar ağır,
bir söz kadar temiz,
bir sevda kadar gerçek oldum.

şimdi soruyorum sana
hangi taraf daha yalnız?

giden mi?
yoksa
kalan mı?

ben hala buradayım.
aynı sözün içinde,
aynı direncin omzunda,
aynı sevdanın alnında.

ve inan
ben seni değil,
senin bıraktığın o yarım cesareti
affedemedim.

çünkü sevda dediğin şey,
birlikte yürümek değil sadece
düşerken de
el bırakmamaktır.

sen bıraktın.

ben tutmaya devam ettim.

işte bu yüzden
ben terk edilmedim sevgilim
ben,
yemine sadık kaldığım için
yalnız bırakıldım.