Yastığım Nerede? Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Günün yorgunluğu bir kefen gibi sarmışken bedenimi,
Açtım kapıyı, sığındım evime; o ıssız, o sahipsiz limana.
Tek dileğim biraz uyku, biraz unutmaktı dünyayı...
Odaya girdim, uzandım karanlığa ama bir eksik var;
Bir boşluk var ki, uçurumdan derin, geceden kara...
Yastığım yok!

Yastığım yoksa uykum sürgün, düşlerim kan revan.
Talan ettim evi, her köşeyi yıktım döktüm hırsımdan;
Nerede benim sığınağım? Nerede başımı koyduğum o huzur?
Sokak lambalarına sordum, sarı ışıklar sustu...
Gelen geçene yalvardım; "Yastığımı gördünüz mü?
Kimi "mecnun" dedi geçti, kimi acıyarak baktı yüzüme.

Çaresizliğimde bir sese tutundum, annemi aradım;
Geldi, sildi gözyaşımı, çekti beni o şefkatli dizine:
"Sakin ol be biçare," dedi, "bak cam açık kalmış...
Tüy izleri var yastığında, belli ki bir kedi alıp geceye kaçmış.

İzini sürdüm o sarı kedinin, düştüm uykusuz yollara,
Buldum sonunda... Karanlığın kalbinde bir beyazlık parlıyordu.
Gözlerim doldu sevinçten, ulaştım emanetime,
Tam sarılacakken, tam çekecekken o tanıdık kokuyu içime,
Tok bir ses yardı geceyi: "Dur! Ne yapıyorsun sen?

Yastığımı alıyorum," dedim, sesim bin yıllık bir hıçkırık...
"Delirmişsin sen," dedi adam, "Mezar taşını mı söküyorsun?"
Durdum... Dünya durdu, zaman damarımda dondu.
Elimin altında çarpan yumuşak bir pamuk değil,
Zemheriden daha soğuk, dilsiz bir mermerdi.

Bak," dediler, "Üzerinde Eylül yazıyor, bu koca bir taş!"
Gözlerimi kapattım, sığındım o mermerin buzdan gölgesine;
"Siz taş dersiniz," dedim, "ben ise yarım kalmış bir nefes..."
"Siz mermer dersiniz, ben ise en yumuşak uykum..."
Bakın, üzerinde Eylül yazıyor, Eylül kokuyor işte!

Benim yastığım bu taşmış meğer, yuvam bu kara toprak...
Ben aylardır sevgilimin hasretini,
Bu soğuk mermeri yastık, ölümü vuslat sanıp uyumuşum.