Yaşanmış Rüyalar Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Uyurgezer günlerimin gecesinde
Açıkgöz uykulara dalar,
Yaşanmış rüyalar görürüm boyuna.

​Çünkü yalnızlığımın aydınlığını
Karanlık sokaklar emzirir her gece.
Ve ben, ağır ağır koşarım sonsuzluğa hiç kıpırdamadan,
Buz gibi bir alevin kucağında donarken deniz.
​
Bu yüzden sağır eden bir sessizlik büyütürüm parmak uçlarımda;
En çok kalabalıklarda kimsesiz kalırım,
En çok susarken çığlık çığlığa...

​Sessizlik büyüdükçe gözlerim kapalı görürüm okyanusun en uzak lekesini,
Ama baktıkça körleşirim yanı başımdaki gölgeme.
Öyle ki, yarınımı unuturken bir çay bardağının buğusunda,
Dünüm, geleceğin delik cebinden çoktan düşmüş olur.
​
Ve işte tam burada, doğru bildiğim yanlışların enkazıyım şimdi;
Kendi cennetinde kendi cehennemini emziren bir fani...
Sırf bu yüzden, kahkahalarımın arkasında sessizce ağlayan o çocuk
Sıcak bir ayaz gibi kalır ellerimde her gidişte.

​O gidişlerin ardından, solgun ışıkların ortasındayım şimdi;
Toplanıp kalırım gitmelerin en uzun durağında.

​Böylece hiç başlamamış bir ayrılığın eksiksiz hatırası olurum;
Islandıkça kuruyan bir yağmur sürerim yüzüme.
Avuçlarımda hiç tutamadığım düşlerin sızısıyla kalırım öylece,
Sesim ki kelimelerin en ıssız, en kimsesiz yeri...
​
Nitekim ölümsüz ölümler toplarım her mevsim dönümünde,
Cebimde unutulmuş kavuşmaların küf kokusuyla.
Kendimi bulduğum yer bir uçurumdur artık;
Ne zaman ulaşsam kendime, en çok orada kaybolurum.
​
Ve yine de yürürüm gölgemin önü sıra,
Gündüzü geceye, geceyi hiçliğe ilikleyerek...

​Ve birden açılır gözlerim...
Şafak, gecenin külünü süpürürken odamdan,
Yatağımda uykudan uyanmış bir rüya bulurum.

​Anlarım ki en çok uyandığımda uykudayım,
Ve en çok yaşadığımda... hiçe komşu.