Yasaklanan mektuplar Şiiri - Şiir Gibi

Yine günlerden Çarşamba, nefret ediyorum bu günden.
Hep aynı terapi günü, hep aynı sorular, hep aynı yüzler.
Psikolog "nasılsın" diyor, "iyiyim" diyorum tabiki yalan.
Yalan olduğunu biliyorlar. İkisi de görev icabı işte inanıyorlar.
Biliyor musun, insanın kendine bile yalan söylemesi ne kadar zor geliyor, onu öğrendim burada.
Sabah kalkıyorum, aynaya bakıyorum, "iyi misin" diyorum, "iyiyim" diyor suratımdaki o herif.

Aklıma geliyorsun yine.
Hep aynı saatlerde olmuyor bu.!!
Mesela dün gece üçte uyandım, direk sen.
Ne ilaçlar var ne uykusuzluk, sen varsın.
Bazen sinirleniyorum sana, neden yoksun diye. Sonra vazgeçiyorum, senin suçun değil ki hiçbir şey.
Belki de suçlu falan yok, öyle işte.

Şuracıkta bir sigara içmek istiyorum ama yasak.
Her şey yasak burada. Sen yasak değilsin ama sen de yoksun.
Yasak olsan keşke, o zaman bir sebebim olurdu yokluğun için. Bari onu bilirdim.

Dün elime kağıt kalem verdiler, "yaz" dediler.
Ne yazacağımı sordum, "içinden ne gelirse" dediler. İçimden sen geldin yine.
Yazdım işte, bir şeyler.
Şimdi o kağıtları bir yere koyuyorlar, dosyalar halinde.
Benim sana yazdıklarımı birileri okuyor.
Komik değil mi, en mahrem şeylerimiz başkalarının elinde.

Günler hep aynı, ilaçlar aynı, sorular aynı.
Her gün aynı şey.
Ama sen hep farklı geliyorsun aklıma.
Bazen eski bir film şeridi gibi, bazen bir fotoğraf gibi donuk, bazen de öyle bir sis bulutu gibi belirsiz.
Yine de geliyorsun işte.

İyi olmayı beceremiyorum.
Ama becerdiğim bir şey var, seni unutmamak.
Bunu benden kimse alamaz.
Ne ilaçlar, ne terapiler.
Sen bende, benim bildiğim yerde şurada duruyorsun.?

Bazen şöyle düşünüyorum:
Çıkarsam bir gün buradan, ilk iş seni bulmak mı olur, yoksa senin olduğun yere hiç gitmemek mi?
İkisi de korkutuyor.
Birincisi, belki istemezsin.
İkincisine, dayanamam.

Ne garip değil mi? İnsan sevdiğine kavuşmaktan da korkabiliyor, kavuşamamaktan da.
Arada kalmışlık işte. Burada öğrendiğim bunu: Arada kalmak, hiçbir yerde olmamaktan beter.

Şimdi sesler duyuyorum, koridorda ayak sesleri var.
Görürlerse sana yazdığımı kızarlar ceza olarak yine gömleği giydirirler.
Olsun ben seni elim kolum bağlıykende düşünebiliyorum.

Vaktim doldu, ışıklar sönecek şimdi.
İyi misin bilmiyorum, ama ben iyi değilim.
İyi olmayı da beceremiyorum zaten. Sadece idare ediyorum.

Ama yine de iyi geceler demek istiyorum.
Belki duymazsın, belki okumazsın, belki bu kağıtlar hep o dosyalarda kalır.
Ama ben yine de diyorum: İyi geceler sevgilim.

Başka diyecek bir şey bulamıyorum artık. Sadece iyi geceler.

Neyse.

Görüşürüz bir gün. Belki.

Şiir gibi_delinin güncesi 🥀