Hücremde Mürekkep Kokusu ve Küf

​Dört duvar; betonun o çiğ ve nizami şizofrenisi,
Mevzuat kokuyor duvarlardaki o kibirli gölge.
Oysa içimde, hani o göğsümün sol amfisinde,
Nihavend bir sızı tütüyor,
Genzimi yakan o dumanı pusulasız gemilerin...

​Tavan yüksek, tavan sağır, tavan dilsiz...
Yasaklamışlar!
Gözlerinin o puslu, o kurşuni ihtimalini,
Bu steril odaların sahte havasına karıştırmayı.
"Tütmesin" diyorlar, "yasaktır bu kapalı iklimde,"
Zaten bu beton soğukluğunda aşk da dahil tüm kutsallar yasak...

​Bilemiyorlar...
Duvarların arkasında hangi antik kentin çöktüğünü,
Hangi kırık kanunun altında kaldığını bu tenin.
Bir kibrit çaksam,
Kirpiklerinin ucundaki o yangın parlayacak,
Ama yasak...
Genzimde biriken o isli sitemi kusmak bile yasak.

​Şimdi bu dumansız, bu ruhsuz laboratuvarda,
Ben seni, o en yasaklı, o en derin felaketimle,
İçime çeke çeke,
Göz göre göre,
Gizlice tüttürüyorum...