Yarım Kalan Tepsi Şiiri - Veli Alptekin

Bir tepsiyi yarıda bıraktın, biliyor musun?
Bir yanında “eş” yazıyordu, öteki yanında “çocuk”
Şerbeti dökmeden gittin, fıstıklar dağıldı avuçtan
Sofra kuruldu ama kimse doymadı o günden sonra

“Sevgi” dedin, sandın ki sınırsız, bölünür, çoğalır
Bir kapıyı çalıp ötekini ardına kadar örttün
Adın değişti dillerde, vefasız oldu telaffuzu
Ama en çok çocukların öğrendi sessizce ağlamayı

Giden gitti, dönen dönmedi
Yarım kalan tepside bayatladı dualar
Kırılan sadece yuva değildi
Kırılan, “Baba” deyince gözü parlayan umuttu

Ne ekersen onu biçersin derler
Sen ihanet ektin, terk ettin, rüzgara savurdun
Şimdi arkandan esen rüzgar bile soruyor:
“Geride kalanlar ne yiyecek yarın?”