Seni sevmek, sessizce yanan bir ateşti;
Kimse görmedi, ben ise her gün biraz daha küle döndüm.
Adını dudaklarımla değil,
Yüreğimin en derin yerinden fısıldadım.
Sen giderken ardına bile bakmadın,
Ben ise bıraktığın boşluğu ömrüm bildim.
Bir gülüşün bahar olur sanmıştım,
Meğer bana düşen hep sonbaharmış.
Her gece yıldızlara seni anlattım,
Ay bile sessizce dinledi acımı.
Bir tek sen duymadın kalbimin çığlığını;
Çünkü en büyük yalnızlık,
Sevdiğin insanın seni hiç duymamasıdır.
Şimdi senden geriye,
Bir avuç hatıra,
Dinmeyecek bir özlem
Ve gözlerimde sakladığım sessiz gözyaşları kaldı.
Eğer bir gün adımı hatırlarsan,
Bil ki seni yine de kötü anmayacağım.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın yüreğinde ömür boyu sızlamak için yaşarmış.
Ve anladım ki...
En derin yaralar, bizi hiç sevmeyenlerden değil;
Uğruna bütün kalbimizi verdiğimiz insanlardan kalır.
Kayıt Tarihi : 4.07.2026 01:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin Hikâyesi Bazı aşklar kavuşmakla değil, eksik kalmakla büyür. Bu şiir; sevdiği insanı tüm kalbiyle seven, fakat sevgisini karşılıksız yaşamak zorunda kalan bir yüreğin sessiz çığlığıdır. Her dizesinde özlem, bekleyiş ve kabulleniş saklıdır. İnsan bazen en derin yaralarını düşmanından değil, en çok değer verdiği kişiden alır. Buna rağmen içinde sevgiye dair bir kırıntıyı bile öldüremez. Çünkü gerçek sevgi, karşılık beklemekten çok, yürekte iz bırakmaktır. "Yarım Kalan Sevda", sadece bir ayrılığı değil; hatıraların insanın içinde yıllarca yaşamaya devam edişini anlatır. Bu şiir, sevginin bazen kavuşmaktan değil, sabırla taşınan acıdan doğduğunu hatırlatan bir yürek yolculuğudur. Her yarım kalan hikâye, bir gün başka bir kalbin sessizliğinde yeniden hayat bulur.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!