Yarım kalan bir dua Şiiri - Sokaktaki Yazar

Ne sen güldün… Ne ben güldüm sevgilim… Sanki kader, İkimizi aynı acının içine koyup Ayrı ayrı susturdu.

Talih bize oyun oynadı, Hem de en zaliminden… Tam “tamam” dediğimiz yerde Bir ömür eksik bıraktı bizi. 

Sen başka şehirlerin sessizliğine düştün, Ben gecelerin içine…

Oysa biz, Kötü insanlar değildik sevgilim. Birbirine geç kalan İki yarım kalptik sadece. Belki zaman yanlıştı, Belki dünya… Ama sevgimiz yanlış değildi.

Sevgide kimse mutlu olmadı zaten… Kiminin elleri eksik kaldı, Kiminin duası… Bizim payımıza da Birbirini severken ayrı düşmek düştü.

 Eğer hayat biraz insaflı olsaydı, Sen omzumda uyurdun, Ben bütün kavgaları unuturduğum bir adam olurdum.  olmadı…

 Talih yine kazandı.

bak sevgilim… Aradan onca zaman geçti, İnsanlar değişti, Mevsimler bile yoruldu… Ama içimde değişmeyen tek şey şu oldu:

Ne sen güldün… Ne ben güldüm sevgilim…

Birbirimize kavuşamadık belki… Ama en çok birbirimizde kaldık sevgilim. Ben kimseye senin gibi “gel” diyemedim, Kimse de bana Senin baktığın yerden bakmadı.

İnsan zamanla alışır diyorlar ya… Yalan sevgilim. 

İnsan sadece Acısıyla yaşamayı öğreniyor. Ben hâlâ bir şarkının ortasında sana düşüyorum, Bir sokaktan geçerken Ansızın gözlerin geliyor aklıma.

Sen şimdi kim bilir Hangi sessizliğin içinde yaşıyorsun… Ben hâlâ seni, Kimse duymasın diye İçimden seviyorum.

bazı aşklar Bitmez sevgilim… Sadece konuşmayı bırakır.  bazı insanlar Yan yana olamaz ama Kalpten de çıkamaz.

Bizim hikâyemiz de buydu işte… Yarım kalmış bir dua gibi, Göğe kaldırılmış ama kabul olmamış eller gibi…

Talih bize oyun oynadı sevgilim… Sevgide kimse mutlu olmadı. Ne sen güldün… Ne ben güldüm sevgilim…