Yokluğunun Gecesi
Ey sevgili, Ben seni,
Kendime en uzak yerden sevdim…
İçimde bile barındıramadığım bir duyguydun,
O kadar sen sen sen
Ah yar , Ah be ,Aradım sordum baktim yoksun , dönülmez yollara mi düştü bedenin , bir kara haberin geldi ,yaktı yıktı benliğimi, aniden gidişin ecelmiydi neydi? baktım yine yoksun , yokluğun bana verilen cezamıydi, tek başıma bedelini ödeyemediğim, , yandı yandı kor oldu bu kalbim ,sahrada bir yudum su gibi aradım sesini , çıkmazlara mi girdi ismin ,cismin ,yoksun yar yoksun ben Yaren Atalar senden yoksun...çık gel ALLAH için
Ufuk çizgisine bakmakla geçer zaman,
Saatlerce yorulmadan, bıkmadan anbean.
Ulaşılmaz mıdır, dokunulmaz bir hülyada,
Göz ardı edilmez ufuk, orada uzakta.
Seni sevmek, işte bunun gibiydi Yârim,
yar,
Aşk in acittikca yüreğimi , anlıyorum bendeki büyüklüğünü ,ve ne kadar imkansızsa o kadar büyük oluyor Aşk , Kays çöllereden sonra Mecnun , Ferhat dağlara çıkınca Ferhat , Yusuf kör kuyularda Yusuf , Hallaç parça parça olunca Hallaç , Rumi döndükçe Mevlana oldu , şimdi acı ve öfke ile dökülen gözyaşlarıma soruyorum , Şems gibi yanmadikca , Yakup gibi ağlamadikca , Nasuh gibi vazgeçmedikçe Aşkin büyüklüğünü anlatabilir misin ?
Zar Attım Yalnızlığıma
Zar attım yalnızlığıma bu gece…
Karanlık bir duanın ucuna
Adını bırakarak…
"Zât’a Doğru Hiçlik"
Yaren Atalar
Ey Varlığın da ötesindeki Varlık,
Ey İsmi bile hakikate perde olan,
Beni benden al…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!