Yaren Atalar Şiirleri - Şair Yaren Atalar

Ayak basilmayan yerlerde , Buğday tanelerine mi sakladın buruk bir gülüşünü, buz mu tuttu sevemez mi ?artık taş kalbin birini , selasi verilmemiş musallat da bir cenaze mi artik merhametin , Görmüyor musun? Duymuyor musun ? söylesene Yar beni, kör mü oldu o kara gözlerin, Dağlara patikalara parça parça savur tuz bas etlerimi , rüzgarları tembihle ,agaclara ceza ver ,bulutlara haber yolla ,bülbülleri sustur , unuttursunlar bendeki seni ,kervan gecmez ,kus ucmaz yol kenarlarindaki kör kuyulara atsan beni SEVMEZ YINE SEVEMEZ MISIN ? BENI yagli urganlar geçir boynuma ,son arzun nedir diye merhamet edip ,dönüp hiç sorma ,bir tekme salla acımadan tahta sehpaya, karşında vereyim son nefesimi , Azrail gelsin alsin yerden cesedimi ,SEVMEZ YINE SEVEMEZ MISIN ? BENI, Acıma bana ,mezarimda ağlama, yanilipta laleler güller koyma , artık yokum bu dünyada, gel toprak at herkesten önce tabutuma , giden gitti artık rahatla ,öldüm ,bittim ,tükendim yokum artık çok geç SEVME Sevme Beni

Sigaramın külleri yere düşüyorsa ve ben bunu umursamiyorsam ,
artık hiçbir şeyi tutacak hâlim takatim yok demek.
ne seni, ne hayalini, ne de kendimi. Sadece
Dumanı izliyorum bu gece
bir kıvrımda yanağındaki gamze,
bir başka duman gözlerinin kenarında yitip gidiyor ,

Ah be yar
Yedi kere katlanmış bir kâğıt gibiyim
Daha fazla katlanamıyorum, yokluğuna
Yüreğimde ki boşluğunu bıraktığın acılar bile dolduramıyor artık
Gidecek, saklanacak, sığınacak yerimken
Şimdi yerinde yeller esiyor

Ah Yar Ah be , Uzaklardan rüzgarlar esti odama ,toz ile toprak birbirine girdi bir anda , tüllerin ayağı yerden kesildi anlamsızca , vazoda ki papatyalar korku ile raks etti sallana sallana , İstanbul bu gece sen koktu Yar.
Ah be Yar , soruyorum simdi sana , Sen hiç dokunmadan,hatta konuşmadan aşık oldun mu ? Bir bıçak ,sırtına saplandida , tüm umutlarini öksüz bıraktı mı ? hayal kırıkliklarin parça parça ,canına batıp ,cigerlerine kadar yaralandin mi? , İstanbul bu gece buram buram sen koktu Yar .
Ah be Yar, Ben cizdigim akrep ateşi çemberi nin ortasında yanasim varmış gibi cayır cayır yandım ,yandim , bir selamına ,yüzüme bir gülüşüne kurbanlar adadım , sensizlikte sabahlara kadar savaştım ,savaştım havlu attm , İstanbul bu gece sen koktu Yar ,
Ah be Yar, biliyor musun ? benden gittiğin, yollardaki kaldırım taşları ciçeklendi Aksam sefalari , begonvillere inat dahada renklendi , ,sokağın başındaki selvi ağacı bile dile gelip yeter dedi , İstanbul bu gece sen koktu Yar ,
Ah Şehri değil zehri İstanbul ,ne kadar kalabalık olursan ol , bir ben varım ,bir Yarim, ,iki yakan bir araya gelmez bu kadar Ahlar alırken , hasretim diner mi sanıyorsun Yar bende bu kadar var iken , ah İstanbul ah , kız kulesi kadar yanliz kalmışken
Söylesene İstanbul niye bu gece bu kadar Yar koktun , kastın bana mı ? Yoksa seninde benim kadar yanlızligina mi ? Kok İstanbul Kok ,benden beter ol , Haydar paşa garı gibi kimsesiz kal , Adalar gibi ortada , boğaz gibi ne sana gelenler kalsın ,ne senden gidenler , yan İstanbul yan , bir Yarimi çok gördün bana . Söylese İstanbul bu gece niye bukadar Yar koktun

Herkes kendi yüreğinin gurbetinde , beden bir memlekette , gözler ise hep boş hayalde , darmadaginigim yanıldım yine ,güzelliğinin suretine kapıldı söz dinlemedi kalbim ,kimseyi incitmeyen ruhum ses etmedi bu gidişe çarmaga gerdi gururunu aci ceke ceke kabullendi sessiz ve çaresizce , Ama dur son kez dinle ,kimbilir daha kaç zemheri kış, kaç baharlar gececek ,sonbaharda kaç kurumuş yaprak dokecegim ömrümden ,kac bayram sabahinda öksüzluk yasayacagim icimde , kaç kez kalabalıklarda cami avlusuna bırakılan çocuk gibi boyun eğeyecegim istemeden kaderime ,dilime gelen isyanlari ,aklimdan gecen Ahlari , daha ne kadar prangalara vuracagim ,Ahhhh beee Yar ,hiç haberin olmayacak mi ? benden bedenimden , ,öldüm mü kaldım mı? ,guldum mu agladim hic halimi bilmeden , ve ben yanıldım yine güzel suretine kapıldı söz dinlemedi kalbim .gitme Yar gitme ,gidersen sümbüller kokusunu yitirir, , gökkuşağı renklerini kaybeder , martıların boynu bükülür, bülbüller aşka tovbe eder , gidersen yarenin gider , yar in gider , ,yara kalir cigerimde ,yanildim yine guzel suretine kapildi soz dinlemedi kalbim, eşyayı sever gibi sevme beni ,yüzler eskiyince kenara bırakıp gitme ,dur kapilari yuzume tokat gibi carpma ,bu yurek cok sevdi seni 1 kere sus ve dinle ,uyuyamayan hasta gibiyim bu gece , en uzun geceyi tüketmeye çalışan, sabahın ilk ışıklarını dualar ile karsilayan , her ceset hasret kokar ,cesetime hasrtet kokulari serpme , güzel suretine kapıldı söz dinlemedi kalbim ne olur gitme....

Suskunluğun Kâbesi

Ey yokluğumun sahibi,
ey sessizliğimin kıblesi,
ey kalbimin suskun mabedi,
ey içimdeki çölün gölgesiz güneşi,

Suskunluğumun Yankısı


İçimde bir şehir var,
ne bir haritası kaldı, ne bir adı...
Yolları çatlamış, kaldırımları ağlıyor.

Sen Benden Gittiğin Gün Mezarımı Ateşe Verdin

AH YAR AH BE
Sen benden gittiğin gün...
Mezarımı ateşe verdin.
Ne bir taş kaldı ardından,

17/9 18:16] Yaren Atalar: Öyle bir anda ,ansızın ( an) da kalmadı sızın ) geldi ki kalbime dedim ya misafir yada ebeden gönülde kalan , bu senin kapanmaz ,kabuk tutmaz yaran , ben senden sonra sustum ağladım , ,kalemi kağıda yazdım ağladım, Nasil bir siirse ,her kelamı beni benden alan , darmadagin edip hallaç gibi savuran ,rızasız bahçenin gülüne kanan ,bülbüller ya Vedut dedi , Kuşlar ise feryat figan ,icimde taa derinde kana kanayan , sustum ağladım, kalemi kağıda yazdım ağladım, ben seni gördüm göreli aklim firari ,yuregim deli , sensizlik mi ? Yoksa müebbet mi ? Ben Seni bildim bileli sustum ağladım, kalemi kağıda döktüm ağladım, her gece ya Sabır urganini boynuna takan, Yusuf süresini göz yaslari ile okuyan nefis sehpasını gözünü kirpmadan yerden yere vuran ,elini ayağıni dünyadan koparan, ben senden sonra sustum ağladım kalemi kağıda yazdım ağladım, , Sessiz sedasız hücrelerde sensiz YÂR ile kalan,Bildigi halde Ona sevdasıni hece hece anlatan ,hayali ile gönlünü susturup avutan , ben senden sonra sustum ağladım, kalemi kağıda yazdım ağladım,
Kalemiyle çukurunu
ile ilmek ilmek kazıyan , belki gören okuyan, duyan olur diye silip silip bastan yazan , yuregini dipsiz karanlık kör kuyulara umursamadan bırakan, gelmişini, geçmişini bir tek söze yakan , ben senden sonra sustum ağladım kalemi kağıda yazdım ağladım,
Şafak vaktinde Rabbine el açan , dualari ile sana kavusan ,vuslati mahsere bırakan ,Aşk ın Selasini istemeye istemeye okuyan , sustum ağladım, kendi kalemimi kırıp ağladım....
Şimdi ,Mezarımi sorma nerde nasil diye , bir garip ölmüs gitmis derler ebede ,yurekten bir fatiha gönder bekletme sakın haaaa o karanlik dar yerde , ben senden sonra sustum ağladım, yalan dunya küstüm agladim kalemi kağıda yazdım ağladım, bir veda edemeden gittim ağladım...

Ah YÂR,
Ben aşkı,
önce Yusuf’un gözlerinde gördüm
masumiyetin suskun yüzüydü.
Sonra Züleyha’nın içe akan yakarışında buldum kendimi.
Bir kuyuya düştüm,