Yaprak ve İnsan Şiiri - Emin Keven

Bir yaprak düştü dalından,
Sessizce tamamlandı bir mevsim.
Rüzgâra emanet oldu sarı yaprak,
Savruldu zamanın bilinmez yollarına.
Bir gün mezar taşları silindi,
İsimler unutuldu.
Yaprak çürüdü, toprağa karıştı.
Yağmur, toprağa yeniden can verdi.
Toprak, hem yaprağı hem insanı bağrına bastı.

Yaprak yemyeşildi ilk günler.
Sevgiyle şarkılar söylüyordu.
Rüzgâr eşlik ediyordu nağmesine.
Yaprak, bir umudun iziydi;
Bir ömrün sessiz yolculuğu gibiydi.

Yaprak da insan da
Aynı gökyüzüne gözlerini açtı.
Biri dala tutundu,
Diğeri hayata…
Ve vakti gelince,
İkisi de aynı toprağın sessizliğine döndü.

Ne yaprak, dalına sonsuza dek tutunabildi;
Ne insan, zamana…
İkisi de rüzgârı tanıdı,
İkisi de ayrılığı tattı.
Meğer hayat,
Tutunmak kadar bırakmayı da öğrenmekmiş.

Sonra bahar yeniden geldi.
Dal yine yeşerdi,
Toprak yine can verdi.
Anladım ki ölüm,
Yok olmak değilmiş;
Bir yaprakta yeniden filizlenmek,
Bir duada yeniden hatırlanmakmış.

Emin KEVEN
1997