Yanıyor Harman Şiiri - Kasım Kobakçı

Topladım ovadan bin çeşit çiçek,
Silindi yıllarım, geçiyor zaman.
Ömrümün günleri elbet bitecek,
Çöktü dağlarıma sis ile duman.
*
Yalnızlık içirdi ruhuma zehir,
Ağlıyor sokaklar, karanlık şehir,
Çağlayıp kurudu koskoca nehir,
Vermiyor düşmanlar bir lahza aman.
*
Akıyor gözümden onca kanlı yaş,
Kalplere atılmış koca sivri taş,
Bitmiyor zihnimde amansız savaş,
Özlemin acısı zordur pek yaman.
*
Uzansam boşluğa çıkmıyor bir el,
Yıktı umutları coşkun akan sel,
Esiyor bahçemde acı soğuk yel,
Şarkılar susunca ağlıyor keman.
*
Üşütür ruhumu bitmeyen sert kış,
Gizlenir ardında manalı bakış,
İşlenir kilime hüzünlü nakış,
Sultanlar gönderdi ölüme ferman.
*
Kumların üstünde siliniyor iz,
Saklanır sinede çözülmeyen giz,
Dalgalar köpürür, kudurur deniz,
Yüreğe gerekir acil bir derman.
*
Çırpınır kafeste kırılmış kanat,
Geçiyor manasız, bomboş bir hayat,
Yükselir arşa dek sessiz bir feryat,
Ateşler koynunda yanıyor harman.