Yalnız yürüyüş Şiiri - Duygusuz Şair

YALNIZ YÜRÜYÜŞ

Adımlıyorum bu yolları tek başıma.
Cebimde ellerim, kafamda bin türlü dert...
Kimsenin kimseyi dinlemediği bir çağda,
Ben kendi kendimle konuşmayı öğrendim.
Ne kimseden medet umarım artık,
Ne de birinin gelip elimden tutmasını beklerim.
Böyle iyiyim ben; yalnız ama dimdik.

Rüzgar yüzüme çarptıkça kendime geliyorum.
Herkes bir maske takmış, herkes bir çıkar peşinde koşuyor.
Ben ise sahtelikle beslenip büyümektense,
Kendi kimsesizliğimle ayakta durmayı seçtim.
Yorulduğumda bir kenara oturur soluklanırım,
Sonra yine kalkar, kendi yoluma devam ederim.

Duygusuz Şair