Yanlış insan Şiiri - Duygusuz Şair

İyi adamlar tek başına bir köşede yalnızlıkla boğuşurken,
İyi kadınlar gidip kötü adamların balkonunda gökyüzünü izliyor.
Ne garip bir terazi, ne acı bir çelişki şu hayatın akışı;
Değer veren, adam gibi seven hep yalnızlığa mahkûm ediliyor,
Kıymet bilmeyen, can yakanlar ise baş köşede ağırlanıyor...

Gönlü temiz olanın nasibine hep keder düştü bu devirde,
Sahte gülücükler saçanlar, yalan söyleyenler el üstünde tutuldu.
Oysa biz ne pazarlıklı sevdik kimseden bir şey beklemeden,
Ne de bir insanın duygularıyla oynamayı kendimize yakıştırdık.
Ama dürüstlüğün ödülü tek başınalık oldu şu fani dünyada...

O yanlış balkonlarda huzur arayanlar da anlayacak bir gün,
Göz göre göre gidilen yanlış yolların sonu hüsrandır.
Gerçek sevgiyi yok sayıp sahte parıltılara kananlar,
Günün sonunda o gökyüzüne bakarken bile için için ağlayacak.
İşte o zaman anlayacaklar adam gibi sevmenin değerini...

Ben yine kendi dünyamda, kendi yalnızlığımla yaşarım,
Eğmem başımı kimsenin vefasızlığına, kimsenin sahte sevdasına.
Kaybeden ben olmadım bu kirli oyunun sonunda,
Sadece yanlış insanlara doğru duygular beslemişim, hepsi bu.
Şimdi ne kimseye sitemim var, ne de kimseden bir beklentim...

Herkes hak ettiği hayatı yaşar bu dünyada eninde sonunda,
Kim nerede olmak istediyse gitti ve orada kaldı.
Ben ise temiz kalan sol yanımla, kendi dürüstlüğümle kalırım;
Çünkü bir insanın ahını alarak mutlu olamaz hiçbir yürek.
Zaman her şeyi kendi terazisinde tartar, acelem yok benim...

Duygusuz Şair olduysam sebebi bu adaletsiz dünyadır;
İyiler hep kaybetti, kötüler kazandığını sandı bu oyunu.
Alın şimdi o sahte dünyanızı tepe tepe yaşayın;
Çünkü benim yalnızlığım, sizin o sahte sevdalarınızdan çok daha şereflidir...

***
Şair: Duygusuz Şair
Yazım Tarihi: 2026
Telif Hakkı: © Bu eser ve tüm telif hakları Duygusuz Şair'e aittir. İzin alınmadan ve kaynak gösterilmeden paylaşılamaz, çoğaltılamaz ve kullanılamaz.